bezdźwięczne „d”

Jeśli znów nie oprawiam swojego myślenia w zbytnią wiarę w ludzkość, to z całą pewnością nawet dla największego abnegata kina, filmu, czy o zgrozo w ogóle kultury jakiejkolwiek, jednostka o nazwie Quentino Tarantino coś mówi. To ten od kręcenia jakiś filmów, tak?

Koleś pochodzi z Ameryki z Tennesee. Z całą pewnością jego filmy porywają człowieka od początku i obrazem wpuszcza nas do danej historii. Historii, która jest znacznie ambitniejsza od pracy dziwek. To ten typ swoistego egocentryka, który rozpala każdy nasz neuron, porusza i wali widza, by się wreszcie obudził z tej ścieżki z klapkami na oczach. Dzięki pełnej fascynacji kinem, Tarantino nie marnuje czasu widza. Mistrzostwo obrazu stworzonego z brutalności, gry i dialogów aktorów, które doprowadzają widza do intelektualnego orgazmu.

Dla zwykłego przechodnia w myśleniu, to po prostu kolejny western, gdzie jakiś czarnuch zapieprza sobie po Ameryce na koniu (a może to Afryka?) i gada z niejakim Shultz’em o jakimś łapaniu kogoś tam. Chyba za kasę. Mega beznamiętny opis filmu, robiący jednocześnie gwałt na twórczości Quentin’a.

Bezdźwięczne d, inteligencja, przebiegłość, krew, swoista przyjaźń. Rzeczy, które są mniej lub bardziej pokazane bezpośrednio w Django. Inspirująca ekranizacja ludzi, którzy żyją, bo mają w tym cel. Nawet jak się przez przypadek znaleźli na Ziemi, to szybko ogarnęli się o co w tym wszystkim cholera chodzi i zaczęli żyć, a nie robić tylko pozory „bezorgazmowo” oddychając. Ukazanie przez niecałe 3h życia w realistycznej kolorystyce. Nie ma u niego banalnego przesłania przez, białego który ma kasę i  jego czarnego sługę. Pokazuje, że każdy jest człowiekiem i niezależnie od rasy, może być równie wartościowy. Łamie wszelkie zasady. Jawnie pokazuje swoją niezgodę na pewne niby realia. Z przymrużeniem oka można porównać go do Polskiego Gombrowicza, co jednakże nie oddaje w całości charakteru jego filmów, ani nie jest opisem słów Witolda.

Od pierwszych scen zaczyna się zabijanie. Nie jest to typowa strzelanina w lesie, gdzie wygrywa ten co ma sprawniejszą broń. Jasne jest dla nas, że ten biały koleś, z kiwającym się zębem nie jest od tak po prostu, że coś ma do zrobienia. Mimo, że jak się potem okazuje, podąża za kasą, to i tak jest wielki w swej inteligencji. Wie co robi i mimo, że wydaje nam się jego zachowanie spontaniczne, to wszystkie ruchy ma przemyślane, do tego stopnia, że dla niego normą jest przejazd na koniu w towarzystwie czarnoskórego, przez zakompleksione miasteczko z szeryfem na czele. Django zaś to facet honoru. Wie co jest dla niego ważne, a raczej kto i właśnie tu Tarantino ukazał miłość, której wcale nie jest potrzebna pseudo romantyczna kolejna bajeczka do wyrzygania. Korzysta z okazji do odzyskania Broomhildy i pozostaje wierny swym przekonaniom. Nie ma żadnych zahamowań, by odpłacić się ludziom dającym ujmę człowieczeństwu. Właśnie te rzeczy tworzą nam wyrazistą postać, koło której nie da się przejść obojętnie. Facet z jajami, o którego niejeden mógłby się uczyć…

Po prostu kolejna filmowa ekranizacja must have, w świecie pozbawionym jakichkolwiek musthave’owych przykazań.

schematy burzone przez indywidualistów

Nie od dziś wiadome jest, że społeczeństwo przepełnione jest szarej masy, która jest zakompleksiona do szpiku kości. Takie swoiste zbiorowisko indywidualistów, nie różniących się niczym od innych. Indywidualista popularny, aż ciśnie się na usta. Spojrzysz nie tak, a oni już z oburzeniem spojrzą na ciebie krzycząc „jakim prawem?” Prawem wolności myślenia i możliwości posiadania własnych poglądów.

A  żeby tego było mało, popularnych indywidualistów kłamców. Mówią, że chcą prawdy, ale można tylko mówić pewne słowa. Chcą tolerancji, ale homoseksualizm to zboczenie. Chcą myśleć, ale jakiś czas temu zapomnieli, co to jest i nie dążą by przywrócić. W sumie bo i po co, skoro mass media podają najwłaściwszy tok rozumowania.

Chyba nie tylko ja odnoszę wrażenie, że większość społeczeństwa, na myśl o odrębnej jednostce, myśli mniej więcej w kategoriach nie wolno być innym! Myślenie takowe sprowadza się do klapek na oczach i myśleniem w stylu: „Bądź sobie indywidualistą, proszę bardzo, pod warunkiem, że swoim zachowaniem nie będziesz odstawał od normy, a twe słowa wypowiadane, będą normalne” [normalne czytaj, pozbawione jakiejkolwiek głębi, namiętności]…

Większość ludzi boi się mieć własny światopogląd, boi się konfrontacji z rzeczywistością, która zniszczy jednym argumentem daną ideę. Wypiera się coraz bardziej samodoskonalenie się, nie ma kasy na nauce szkolnej, nie robiącej coraz mocniej wody z mózgu. Chce się, by każdy był taki sam, bo łatwiej sterować takim tłumem debili (z perspektywy rządu). Chce się, by każdy był taki sam, bo nic nas nie zaskoczy, nie wprowadzi nas w zakłopotanie… Dąży się, z całkowitą aprobatą społeczeństwa, do schematów must – have, którym każdy ma się grzecznie podporządkować, niczym strona uległa w bdsm.

Cholera jasna! Człowieku! Kimkolwiek jesteś, gdziekolwiek mieszkasz, cokolwiek lubisz –  bądź sobą, bo to zajebista cecha. Nie wiesz? Dopytuj. Bądź mniejszym Gombrowiczem, kwestionującym nie-do-zakwestionowania sprawy. Nie podoba się Ci życie? Napij się kawy i zmień je. Nie zgadzasz się z czymś? Dyskutuj. Ktoś ewidentnie nie jest kompatybilny z Tobą i wkurza Cię samym oddychaniem? Pożegnaj go, nie zważając na sentymenty. To chore, by ktoś (lub co gorsza, jakieś nieożywione schematy stworzone przez zakompleksione jednostki) rządził Twoim życiem. On ze swoim ma prawo robić co chce, z Twoim nic (a przynajmniej teoretycznie, bo dajesz się manipulować, bo pozbawiono Cię kiedyś impulsu myślenia)…

Nie warto marnować czas na coś, co nie odzwierciedla nas.
„Kimkolwiek jesteś. Skądkolwiek pochodzisz. Dziś stoisz na progu wieczności”.

egoistyczny świat

Każdy ma pewien zarys jednostki, gdy pojawia się sformułowanie egoistyczny. Bez wątpienia większość społeczeństwa, a z pewnością cała szarówka, pojmuje egoizm jako coś złego. Jako niewłaściwą cechę, której trzeba się wyzbyć u siebie i ganić u innych. Nie chcą mieć z egoistą nic do czynienia.

Względem definicji rodem z onet.pl egoizm (z łacińskiego ego – ja), to postawa życiowa polegająca na kierowaniu się w postępowaniu tylko własnym dobrem i interesem. Zagłębiając się mocniej w dwa sformułowania [własne dobro, własny interes], widzimy jak się ze sobą one cholernie wiążą. Z przymrużeniem oka, są sobie one nawet równoważne. Własny interes to postępowanie nasze, tak by wyszło to nam na dobre, by być szczęśliwym; natomiast własne dobro wynika z własnego interesu, czyli są to postępowania szeroko pojęte, które w końcowym efekcie (jak nie całym postępowaniu) wychodzą na dobra danej jednostce, mają zrobić danej osobie dobrze psychicznie. Chyba co do tego nikt nie ma jakichkolwiek wątpliwości? Europejskim odkryciem Ameryki to to jeszcze nie jest, tak, a jak na razie tylko pseudo naukowym pieprzeniem.

Wymyślając temat, który w końcowym efekcie wyszedł w postaci egoistycznego świata, chciałam nakreślić, po jaką cholerę zajmuję się egoizmem? Chciałam już od samego tytułu pokazać, że cały świat jest pieprzonym egoistą, czytaj Ty też nim jesteś. Gówno warte są tu zdania, które mówią o tym, jakim prawem można więc nazwać egoistą człowieka, który jest dobry, pomaga, wpłaca na fundacje kasę i w ogóle jest cholernie przykładnym obywatelem? Tak, on też. Jest on, aż przesadnie empatyczną jednostką, bo uważa że tak powinno się żyć, miałby wyrzuty sumienia gdyby nie pomógł potrzebującemu i cholera jasna! Czuje w sobie potrzebę takiego życia, bo mu jest tak dobrze! Dla własnego egoistycznego interesu, pomaga innym. Przykładem tutaj (a bez problemu dałoby się je mnożyć, do każdego typu charakteru, do każdego zachowania) może być chociażby, jakże święta Matka Teresa. Pomagając innym, oczekiwała zbawienia w „drugim życiu”. Ktoś kiedyś powiedział, by pomagać innym, a w efekcie dostanie niby od niego życie wieczne i ona właśnie tego chciała, więc dla własnego interesy pomagała innym. Rezultat? Matka Teresa byłe egoistką.

Jedyne co różni zdefiniowanych egoistów, od „nie egoistów”, to tylko poziom niejako tego zapatrzenia w siebie. Ludzie wszystko co robię, robią tak by to im było dobrze. Nawet ci, co są słabi psychicznie, przez co są podatni na gadaninę innych i postępują tak jak aktualnie ogół, czy ktoś mu nakaże, też jest egoistą – boi się wychylić i pokazać własne zdanie, więc by było mu lepiej, daje się prowadzić niejako innym. Nie chce by go skrytykowano, by kazano podać mu swoiste argumenty, których nie umiałby podać, więc milczy i robi jak inni, by nie zostać ośmieszonym w oczach innych.

Każdy z nas jest chociażby w minimalnym procencie niejako szelmowskich charakterem. Ma w sobie tą fascynującą cząstkę, która jest przebiegła, dzięki czemu postępujemy tylko i wyłącznie dla dobra naszego interesu, dla naszego dobra psychicznego…

 

Idą sobie dwaj górale. Nagle jeden mówi do drugiego:
-Ty. idziemy już tak i idziemy. Może byśmy jakoś urozmaicili ten czas?
Tamten się zgodził i zaczęli sobie opowiadać dowcipy. W pewnym momencie ich zasoby humorystyczne się skończyły i znów nastała cisza i nuda.
-A zjadłbyś Ty gówno?
-za 1000zł zjodłbym
Zjadł, a tamten dał mu kasę. I znów nastała wędrówka, aż ten drugi (od gówna) powiedział:
-A Ty zjodłbyś gówno za 1000?
-Zjodłbym
Pierwszy zjadł, a drugi dał mu kasę… 
Wniosek jest taki, że  człowiek patrzy na własny interes, chce najmniejszym kosztem zdobyć jak najwięcej, a w rezultacie dostaje gówno 

mowa, nie tylko ciała

siema. jak w tytule. o mowie ciała dużo się mówi, zaś o języku praktycznie w ogóle…

czy kiedykolwiek kogoś, poza badaczami, intrygował sposób mówienia i tego jak to wpływa na odbieranie u odbiorców jego i wartości przekazywanych przez mówcę? dużo mówi się o mowie ciała, analizuje ją się, tworzy odpowiednie konteksty, a o mowie w sensie językowym gówno się mówi. czasem może ktoś się odważy skrytykować tudzież opisać pewne formy językowe, ale jeśli nie jest się Bralczykiem, to od razu spada na niego stos oburzenia i zaszokowania, że po cholerę rozważać nad takim czymś. sądzimy, że jeśli coś jest codzienne i powszechnie używane, nie ma to sensu, by rozkładać do naga na czynniki pierwsze dany aspekt. nie myślimy o tym, natomiast podświadomie szufladkujemy ludzi po sposobie mówienia. pokazuje nam to jasno, że skoro ludzie ma w sobie takowe stereotypu, które pchają nas do takich czynów. a fakt, że takie łatwe do ogarnięcia nie jest, to już inna sprawa. jednak nie można pieprzyć czegoś tylko dla tego, że coś jest trudniejsze, niż zapalenie porannego papierosa…

jasne jest, że ktoś może wyjechać poniekąd z kontrargumentem, że przecież to co się mówi, nie jest równoznaczne z tym co się mieści w mózgu. zapewne gdyby nie było podziałów na osobowości, to i nie byłoby żadnych póz. można by rzec, że każdy byłby przykładowym ekstrawertykiem. jednak tak nie jest. mamy jeszcze introwertyków i neurotyków, a to dopiero swoisty początek psychologicznej góry lodowej. przez niezliczony stos póz, które przyjmujemy każdego dnia, stwierdzenie to staje się bezpodstawne. sami po sobie widzimy, że kontrolujemy się w niektórych sytuacjach, jak się wysławiamy. a to tyko dla tego, by wywrzeć odpowiednie wrażenie. nie chcemy zaszkodzić sobie w relacjach uczeń – nauczyciel, to zachowujemy ogładę pt formułki na per pan/i; uśmiechamy się, by nie odpowiadać na pytanie „co się dzieje” i inne przykłady z życia wzięte, dobrze znane każdemu.
dlaczego więc zaczęłam w ogóle myśleć o tym, co można usłyszeć w słowach, jednak między słowami? przecież, ktoś może być introwertykiem przybierającym pozę niczym Hitler* i nic nie pokazać otoczeniu, co tak właściwie myśli czy czuje. a taki ekstrawertyk, będzie impulsywnie wszystko niejako robił i nie będziemy mogli zorientować się z łatwością, czy to co powiedział to chwilowa fanaberia neuronowa, czy rzeczywisty pogląd. a o neurotykach już nie wspominając. ano wzięłam się, za taki pogmatwany kawałek relacji interpersonalnych, ponieważ jak to ja. fascynuje mnie wszystko co z człowiekiem związane. a to, jak homo sapiens się ze sobą porozumiewa, jest cholernie intrygujące, to pozostaje tylko jedno pytanie, a mianowicie why not?!

żeby właściwie zrozumieć, co autor miał na myśli, tak jak i w mowie niewerbalnej, trzeba rozważać całościowo, wsyztskie razem znaki, a najlepiej byłoby kogoś znać osobiści i prywatnie, by mieć pewność. porozumiewamy się ze sobą, by współnie razem koegzystować. przekazujemy w ten sposób sobie jakieś informacje. by właściwie zinterpretować myśli drugiego trzeba dokładnie go słuchać. często, jak osoba nie mówi tego, co w istocie myśli, w przeciągu dosłownie kilku chwil, może sobie zaprzeczyć. może się zacząć jąkać, mogą zwęzić się jej źrenice, czy mieć nerwowe ruchy. w tedy mamy jasność sytuacji i wiemy, że coś jest nie tak. ale to tylko jak mamy łatwiejszą opcję. dzieje się tak, gdy osoba nie jest najzwyczajniej w świecie przyzwyczajona do kłamstwa, lub inne czynniki (np. poddenerwowanie) wpłynłęy na fakt, że nie umie ukryć braku mówienia prawdy.
jeśli zaś mamy do czynienia z wyśmienitym kłamcom, w jego mniemaniu rzecz jasna, musimy się nieco bardziej skupić. może wystąpić aspekt źrenic, jednak oznaki fizjologiczne typu pot, już nie. braku zdenerwowania nie będzie nawet grama. będzie taka osoba mówiła zapewne czytelnie i zrozumiale dla odbiorcy, a jego argumentacja będzie nienaganna. nie myślmy, że znajdziemy argumentacje ad persona. o nie, przecież to by zdradziło jego odczucia względem kogoś, a napadać na przyjaciela przecież nie będzie. w takiej sytuacji najlepiej znać kogoś osobiście, albo co najmniej znać jego sposób mówienia na przestrzeni x czasu. przez to, będziemy mieli jaśniejszy ogląd na jego poglądy. nie ulega przecież najmniejszej wątpliwości, że w przeciągu, dajmy na to paru miesięcy, jeśli nie mówi się prawdy, argumentacja będzie różniła się od siebie i argument a, z argumentem b, nie będzie miał pewnie wiele wspólnego, toteż własnie przez takie baczne słuchanie ogarniemy się, że mówca nasz, nie myśli w istocie, tego co mówi. natomiast jeśli słyszymy tylko tu i teraz dany przekaz, to nie pozostaje nam nic innego, jak dokładne słuchanie i obserwowanie jego czynności podświadomych. można też zadawać pytania, po których z odpowiedzi można też wiele wywnioskować. mało kto kłamiąc przecież jest nastawiony na niespodziewane pytania…

nie ulega jednak najmniejszemu poddaniu w wątpliwość, faktu że jeśli ktoś nie chce zdradzić swoich uczuć, to każdemu się to uda. w bliższych kontaktach interpersonalnych pozostaje nam po prostu ufność i słuchanie drugiego, oraz konsekwentne trzymanie się ustalonych wcześniej zasad. a co o dalszych znajomościach? nie ma co się zanadto przejmować. nie mają realnego wpływu takowe osoby na nasze życie, więc raczej powinno spłynąć po nas ten fakt. można oczywiście bawić się pytaniami, czy słuchaniu danej osoby mega uważnie i potem wyśmienicie wykorzystywać, to swoiste plątanie się w wypowiedzi… nie pozostaje nic innego, jak życzenie po prostu miłej zabawy ludzkimi wypowiedziami :D

 

*z życia poza internetowego, wiem że to jest mega sporna kwestia, dlatego kiedyś tam zapewne napiszę, czemu właśnie ten dyktator, przemawiający z takim zaangażowaniem o polityce III Rzeszy, jest wbrew pozorom introwertykiem. przynajmniej dla niektórych :)

wiara w siebie

siema. jeśli komuś się wydaje, że kolejny wpis o szarówce, to tak. w sumie ma rację… :D

przede wszystkim rozpatrzymy aspekt życiowy niejako, o którym wspominał Arnold Bennet: prawdziwą tragedią jest tragedia człowieka, który nigdy w życiu nie był gotów podjąć ekstremalnego wysiłku – on nigdy nie wykorzystał wszystkich swoich możliwości, nie wzniósł się tak wysoko jak by mógł. to krótkie zdania, te parę słów ukazuje nam bardzo wyraźnie myślenie szarej masy. samospełniająca się przepowiednia – negatywne myślenie, pesymistyczne nastawienie do każdego podejmowanego przez nas zadania, będzie skutkowało niepowodzeniem. człowiek nie będzie taki zaskoczony zaistniałym wynikiem, ponieważ od razu taki wynik zakładał. nie miał wiary we własne możliwości, nie chciał uwierzyć w siebie. może to wina kompleksów z dzieciństwa, może gorszy nastrój, depresja… pomijając ostatni aspekt, który zostawiamy specjalistom, czy ktoś jest wstanie ogarnąć czemu tak się dzieje? ktoś może powiedzieć, że to wina wychowania, jednak jeśli widzimy jakiś negatywny apsket w naszym życiu nie możemy na niego się godzić i żyć w przekonaniu „bo tak musi być”. metoda małych kroków. niby trywialne, acz bardzo pomocne, nie ulega to najmniejszej wątpliwości, tak. można samemu próbować zmienić nastawienie w lżejszych przypadkach, można wysilić się na terapeutą. no ale tak, po co to wszystko? lepiej umartwiać się nad własnym losem i robić z siebie ofiarę. przecież lepiej zyć w ciągłym smutku, nie nadwyrężając mięśni brzucha od śmiechu, gdzie ludzie Ci pomagają aż nadto, bo ty przecież taki biedny, mało pewny siebie, a przecież taki inteligentny… gdyby zachować dyplomację to powiedziałoby się się, że to dość przykre, ale ja jak zwykle pieprzę kochaną dyplomację i powiem, że to wkurzające. przynajmniej dla mnie. człowiek, z definicji, powinien żyć dla siebie owszem, ale w tym całym egoizmie nie zatracać się we własnym ego i być dla innych również. dlatego wkurza mnie podejście szarówki do braku we własne możliwości. po pierwsze, zero produktywności i innowacyjności dla społeczeństwa, po drugie brak wykorzystanie swego potencjału. to jest absurd. żyć tylko po to, by umrzeć, toż to nie ma żadnego sensu. spotykając się z jakimiś znajomymi i tak przy wódce rozpatruje taka jednostka absurdalne problemy, które nie muszą mieć racji bytu. ale tak jak H2 z O2 nie połączy się od tak w znane H2O, taki i Ty bierzesz w pełni odpowiedzialność za swoje życie. nie ma możliwości usprawiedliwianie spychoterapii – bo to ludzie to hieny, a to szef mnie wkurwił, a to zapowiedzieli nawrót zimy…. chcąc być jednostką, która w pełni zasługuje na miano człowieczeństwa, wie z czym to się je, nie można zwalać na innych. mówiąc coś bierzesz odpowiedzialność za to. pisząc podpisujesz się, a nie bierzesz przykładów galów anonimów ze średniowiecza. taka podstawa podstaw, ale przez szarówkę zapominana bardzo. według ogółu lepiej być szelmowskim charakterem. przecież niby ujawnia się w nas wtedy nie wiadomo jaka inteligencja, chociażby ta emocjonalna. no błagam litości. knucie kojarzy się dobrze? lubimy jak ktoś za naszymi plecami robi zupełnie co innego, niż nam mówił? chyba nikt nie lubi być lekceważony, ignorownany. dlaczego więc się tak dzieje? bo ludziom łatwiej żyć na kontaktach, nie lubią się wysilać na napisanie samemu magisterkę. chcą mieć tylko papierek, który w teorii świadczy o ich wiedzy na dany temat, a w istocie w dużej liczbie wypadków to gówno prawda. kiedyś będąc magistrem było się szanowanym, było się niejako elitom, a teraz? teraz każdy jest mgr, teraz by być szychą w towarzystwie trzeba mieć profesórę, a wcześniejsze etapy traktować jak obowiązkową podstawówkę. serio to ma jakiś sens? jak ja go nie dostrzegam to niech ktoś mnie oświeci, przywróci większą wiarę w ludzkość.

ludzie, serio. każdy ma jakiś potencjał w sobie, choćby najmniejszy. więc cholera, niech zacznie brać odpowiedzialność za swoje życie i zacznie coś robi, a dzięki odrobinie wysiłku, efektem ubocznym będzie radość z życia. jak się ma klapki na oczach i ślepo podąża jak koń na rzeź w zyciu, to taka egzystencja nie ma najmniejszego sensu…