bezdźwięczne „d”

Jeśli znów nie oprawiam swojego myślenia w zbytnią wiarę w ludzkość, to z całą pewnością nawet dla największego abnegata kina, filmu, czy o zgrozo w ogóle kultury jakiejkolwiek, jednostka o nazwie Quentino Tarantino coś mówi. To ten od kręcenia jakiś filmów, tak?

Koleś pochodzi z Ameryki z Tennesee. Z całą pewnością jego filmy porywają człowieka od początku i obrazem wpuszcza nas do danej historii. Historii, która jest znacznie ambitniejsza od pracy dziwek. To ten typ swoistego egocentryka, który rozpala każdy nasz neuron, porusza i wali widza, by się wreszcie obudził z tej ścieżki z klapkami na oczach. Dzięki pełnej fascynacji kinem, Tarantino nie marnuje czasu widza. Mistrzostwo obrazu stworzonego z brutalności, gry i dialogów aktorów, które doprowadzają widza do intelektualnego orgazmu.

Dla zwykłego przechodnia w myśleniu, to po prostu kolejny western, gdzie jakiś czarnuch zapieprza sobie po Ameryce na koniu (a może to Afryka?) i gada z niejakim Shultz’em o jakimś łapaniu kogoś tam. Chyba za kasę. Mega beznamiętny opis filmu, robiący jednocześnie gwałt na twórczości Quentin’a.

Bezdźwięczne d, inteligencja, przebiegłość, krew, swoista przyjaźń. Rzeczy, które są mniej lub bardziej pokazane bezpośrednio w Django. Inspirująca ekranizacja ludzi, którzy żyją, bo mają w tym cel. Nawet jak się przez przypadek znaleźli na Ziemi, to szybko ogarnęli się o co w tym wszystkim cholera chodzi i zaczęli żyć, a nie robić tylko pozory „bezorgazmowo” oddychając. Ukazanie przez niecałe 3h życia w realistycznej kolorystyce. Nie ma u niego banalnego przesłania przez, białego który ma kasę i  jego czarnego sługę. Pokazuje, że każdy jest człowiekiem i niezależnie od rasy, może być równie wartościowy. Łamie wszelkie zasady. Jawnie pokazuje swoją niezgodę na pewne niby realia. Z przymrużeniem oka można porównać go do Polskiego Gombrowicza, co jednakże nie oddaje w całości charakteru jego filmów, ani nie jest opisem słów Witolda.

Od pierwszych scen zaczyna się zabijanie. Nie jest to typowa strzelanina w lesie, gdzie wygrywa ten co ma sprawniejszą broń. Jasne jest dla nas, że ten biały koleś, z kiwającym się zębem nie jest od tak po prostu, że coś ma do zrobienia. Mimo, że jak się potem okazuje, podąża za kasą, to i tak jest wielki w swej inteligencji. Wie co robi i mimo, że wydaje nam się jego zachowanie spontaniczne, to wszystkie ruchy ma przemyślane, do tego stopnia, że dla niego normą jest przejazd na koniu w towarzystwie czarnoskórego, przez zakompleksione miasteczko z szeryfem na czele. Django zaś to facet honoru. Wie co jest dla niego ważne, a raczej kto i właśnie tu Tarantino ukazał miłość, której wcale nie jest potrzebna pseudo romantyczna kolejna bajeczka do wyrzygania. Korzysta z okazji do odzyskania Broomhildy i pozostaje wierny swym przekonaniom. Nie ma żadnych zahamowań, by odpłacić się ludziom dającym ujmę człowieczeństwu. Właśnie te rzeczy tworzą nam wyrazistą postać, koło której nie da się przejść obojętnie. Facet z jajami, o którego niejeden mógłby się uczyć…

Po prostu kolejna filmowa ekranizacja must have, w świecie pozbawionym jakichkolwiek musthave’owych przykazań.

stosunek do rzeczywistości…

jako, że zazwyczaj (może i zawsze) robiąc coś, jest to wynikiem pewnego aspektu, który przedostał się do naszej podświadomości, wyłaniając pewne przemyślenia na świadomość. tak i u mnie, dzięki Maksowi i jego poście (http://alternatyw.blog.pl/2013/02/12/piekno-tkwi-w-nas/) natchnęło mnie na swoiste rozważania stosunku społeczeństwa takowego.

pieprząc się w językoznawstwo, mamy taki stan rzeczy: słowo optymizm wziął się z zacnej łaciny, określenia „optimum”, co w polaku znaczy „najlepiej”; pesymizm w sumie jak kto woli, albo z francuskiego „pessimisme”, lub łaciny „pessimus”, znaczącego analogicznie „najgorszy”. w słusznej lub mniej słusznej teorii, optymizm to niejako personifikacja człowieka w definicji (pomijając aspekty struktur białkowych i innych anatomicznych względów). człowiek to istota odczuwająca, ciesząca się z życia. pesymista…? ma zaburzone niejako odczuwanie „pozytywnych” emocji, widzący tylko złe aspekty egzystencjalizmu, co chyba jednoznacznie nasuwa nam na myśl takie ustrojstwo jak depresja. (i gwoli ścisłości. pisząc depresja, mówię o zaburzeniu psychicznym…). oczywiście, nie będziemy chwalić poniekąd Hitlera i niszczyć wszystkich pesymistów, tylko jak na to pozwala sytuacja, pomóc. tak wiem, wizja wspaniałomyślności względem drugiego jest mega mało popularne, jednak litości. po pierwsza, a/ sami sobie robimy dobrze, pomagając komuś. działamy tu na aspekt społeczny naszej psychiki, która nie jest u podstaw taką hieną względem drugiego, jak to się obserwuje w dzisiejszych czasach, że coraz częściej człowiek człowiekowi wilkiem. po drugie, b/ co nam da bycie hieną, względem drugiego? przecież okazanie współczucia, pomocnej dłoni nie jest oznaką słabości psychicznej, wręcz odwrotonie. pokazujemy w ten sposób, że nie ujmujemy człowieczeństwu. poza tym nie boimy się faktu, że gdy ta osoba, której pomogliśmy, nie będzie zagrażała naszej jednostce. pokażemy, że jesteśmy na tyle silni psychicznie, że nie czujemy się zagrożeni ze strony kogoś innego o nasze stanowisko, klasę społeczną, partnera, czy cokolwiek innego. a brak pomocy? po pierwsze okażemy się niezłą szują. po drugie, dochodzi nam kolejna negatywna cecha faktu, że będziemy utrzymywali niejako taką osobę, naszymi podatkami, które również w jakimś stopniu idą na szpitale psychiatryczne itp…. dlatego kochani, naprawdę nie chodzi mi o kochanie intelektualny i fizyczne, każdej napotkanej osoby, ale o najnormalniejszy, przynajmniej w teorii dla jednostki ludzkiej, szacunek do niej. by nie zapominać, jakże trafnego określenia do dzisiejszych czasów „teraz, gdy już nauczyliśmy się latać w powietrzu jak ptaki, pływać pod wodą jak ryby, brakuje nam tylko jednego: nauczyć się żyć na ziemi jak ludzie”…

zważając na tą szybką definicję, jak i osobiste podejście do życia, podpisuję się pod słowami Autora Alternatyw, życie jest zajebiście piękne. niestety ludzie, w pogoni za wirtualną kasą, pseudo samorealizacją, czy „zwykłego” gadżeciarstwa, zatracają w sobie tą cząstkę psychiki, odpowiadającą za emocje. jeśli mamy coś obstawiać, to nic innego, jak ustrojstwo zwanym mechanizmami obronnymi. to właśnie one powodują blokowanie emocji, a co za tym idzie, uczucia owszem, nadal pozostają w jednostce, jednakże są one niewidoczne dla świadomości. człowiek taki nie jest w stanie sobie poradzić z zaistniałym stanem umysłu, toteż go podświadomie blokuje. ktoś może się więc tutaj zapytać, co złego jest w takiej sytuacji? emocje nam nie przeszkadzają w interesach itd, tak. patrząc krótkowzrocznie, jest to jak najbardziej prawidłowa teoria, jednak przy spojrzeniu głębiej zobaczymy, że takie coś doprowadzi ludzi tylko do większych zaburzeń, czy nawet chorób na tle psychiki. nadal takie wspaniałomyślne? nie sądzę. no, chyba że dla psychiatrów :D