zasadowość

Od zawsze ludzkość żyła w  sieci zasad, które mniej lub  bardziej przetrwały do czasów dzisiejszych. Niektórzy usilnie się wypierają, głoszą wolność, anarchię, jednak logicznie rzecz ujmują, nawet wyznawanie niepodległości jakimkolwiek zasadom, to swoista zasada życiowa…

Dlatego, mając na uwadze właśnie fakt, że dla jednego zasadą może być poranek z papierosem, a dla drugiego niepojęte i czystym idiotyzmem jest przyjmowanie dobrowolne nikotyny, warte są ogólnie przyjęte zasady? Normy społeczne? Zasady owszem, jednak mi nie chodzi o strict nasz kręgosłup moralny, tylko te wszelkie odgórne reguły. Czy w istocie nie jest to po prostu charakter życia, z którym nikt nie dyskutuje, tyko przyjmuje takim jakim ono jest? Przecież art. 148 § 1 Kodeksu karnego nie zniweluje różnego pojmowanie dobra, przez społeczeństwo złożone z X osobowości. Po co więc w istocie są wszelkie paradygmaty prawa? Dla fikcyjnego poczucia bezpieczeństwa?

Zasady dają nam poczucie bezpieczeństwa. Mamy złudne poczucie, że każdy podlega tym samym normom. Że tak samo pojmuje świat, przez co w żaden sposób nie jest zagrożony on sam. Nawet nie trzeba patrzeć na prawne kodeksy. Wystarczy powiedzieć opinię, znacznie różniącą się od opinii sąsiada. Cholernie często w tedy zdarzy się oburzenie, w szczególności gdy rozchodzi się o tematykę pokroju seksualności człowieka. I co? Zamkniesz się sąsiedzie w swoich czterech ścianach? Zasady, tu właśnie normy społeczne, dają ciche przyzwolenie na wykluczenie niekiedy ze społeczeństwa pewnych jednostek. Nie dlatego, że personalnie komuś zaszkodziła. Wyklucza się, bo tak, bo ma inne zdanie, inne pojmowanie rzeczywistości. Nie mówię, że wszystko musimy kochać, bo to popadanie w przeciwległą zaś skrajność. Zachwycać się każdą odmiennością drugiego też nie musimy, ale przynajmniej będąc ciekawym różnych zdań, można nieźle zasmakować w życiu, zobaczyć nieobliczalność i różnorodność świata. Ale czy społeczeństwo ma aż tak bardzo zamknięte oczy neuronalne, że nie chce wpuszczać barw w swoje życie, zamykając się wśród jednostek podobnych do siebie i obrażając każdego, kto chodź minimalnie się wychyli z szeregu…? Byleby nie wystawać z szeregu? Bo przecież, jak się odchyli taka słaba psychicznie jednostka od grupy, to dupa. Boi się, że nie obroni swojego zdania. A to tylko dyskusja, do której człowiek jest stworzony, jednak ludzkość coraz bardziej zatraca wszelaką argumentację, na rzecz swoistego braku myślenia i rozmowy.

miłosny ekshibicjonizm

„Melani: Kamuflaż w miłości? To proponujesz?
M.A.: Jeśli odsłonisz się w stu procentach, znajdziesz się tam, gdzie cię oczekują, i nie będziesz miał w zanadrzu żadnej niespodzianki.
Melani: Bardzo wyrachowana, wręcz cyniczna postawa
M.A.: Nie. Wytrawny kochanek, nie jest wyrachowany, nie zabezpiecza sobie tyłów, lecz balansuje na linie, igra z niebezpieczeństwem. Zarazem jest i go nie ma. Nie gustuje w zwodniczych gwarancjach miłości, w jej patologicznych skłonnościach sięgania do wieczności i doskonałości… Zaprawia namiętne porywy odrobiną ironii i jeśli nawet sprawia wrażenie, że daje się ponieść uczuciom, zyskuje jedynie czas, by sprowadzić je do zwykłej sympatii. Gdy inni wygłaszają wielkie mowy o miłości, odgrywają dramatyczne role, chcą koniecznie wierzyć w ułudę wierności w łóżku. Nie pomniejszając ani swojej miłości, ani swoich umiejętności, wie, kiedy zgasić uczucie i nie pozwolić mu zmarnieć.”  M do potęgi N M. Androulakis

Ale i tak masówka będzie wierzyła w rzekomą piękność romantycznej miłości, emitowaną na całym świecie przez mass media. Będą dawać, nic nie zdobywać. 0 niepewności, 0 fantazji. Kawa na ławę. Czemu? Bo tak łatwiej. Nie trzeba się wtedy w ogóle wysilać, czas zachowujemy rzekomo dla siebie, a w rzeczywistości dla kogo innego. Bez nuty sceptycyzmu , nic nie osiągniemy, tylko będziemy obijać się od jednego łoża do drugiego, chcąc w skrytości monogamii. Będziemy tkwić w idiotycznych układach „1 na 1″, zabawiając się z fantazjowaniem o wielokątach. Ale myślenie odpada. Nikt nie połączy faktów, by mieć szczęśliwe życie. Przecież łatwiej narzekać, niż argumentować odmienne stanowisko od reszty świata. Bo żyjemy w czasach, które bezgłośnie błagają o bezmyślne kopiowanie…

chędoż się emocjonalnie!

Jednego tygodnia mów jednemu „kocham Cię”, drugiego zmień orientację, a trzeciego poglądy. Co za problem? Wolny kraj, wolny glob. Masz pełne prawo, by płakać i zadawać sobie pytanie „dlaczego nazywają mnie dziwką? Przecież nie puszczam się z każdym”. Pewnie, że masz rację dziewczynko. To świat jest zły i brutalny i nie rozumie, że trafiasz na nieodpowiednich facetów. Tak. Wszyscy to chuje chcący wykorzystać Cię i nie ulega najmniejszemu ziarnku wątpliwości, że to ich wina kończenia szybko związków z Tobą. Nie śmiem tego negować.

Zmieniaj poglądy swe, w zależności jaka moda. Mów mało znaczące kocham cię. Dawaj dupy, ale dopiero dziewictwo oddaj mężowi, pierwszemu i ostatniemu [danego roku]. Pozwalaj sobie na zdradę, ale facetowi swemu obetnij jaja za obejrzenie się za innąi stwierdzenie „niezłe ma cycki”. Proszę Cię bardzo. Wolny kraj, wolność myślenia obowiązuje. Postępuj tak, to wcale nie okazuje Twojej głupoty.

Ale wolność myślenia to nie robienie z siebie debila, noszącego w czaszce tylko jaką tkankę kontrolującą funkcje życiowe, z kartką manifestującą, że nikt mi niczego nie może zabronić. No nie może, racja. Tylko że właśnie tutaj cała Twa racja, cała Twa mądrość się kończy. Trwonisz dalej czas w beznamiętnym czytaniu tego i zastanawianiu się „co autor miał na myśli?”, „czy ona odnosi to do mnie, czy już nie?”. Przeskoczysz z kanału na kanał, na inny telewizyjny gniot. Znów pochłoniesz się całkowicie w 50 twazach Greya, uważając go za najlepszy bdsm’owy erotyk. Prawem właśnie wolności myślenia, wolności słowa.

Także tego, reasumując ironią z dosłownością. Świat staje się pełen fascynacji, właśnie przez różne jednostki. Dyskusje są znacznie ciekawsze, gdy argumenty przeplatają się ze sobą, jak kochankowie w tangu. Ale litości! Szanujmy swój mózg, szanujmy nawet znikomą inteligencję i wyciskajmy z niej to co się da. Wprowadzajmy pasję i atrakcyjność. Pasję ambitniejszą poza debatowaniem o wyższości tvn’u nad polsat’em…

 

PS: wszelkie ad persony użyte tutaj, rzecz jasna nie są do każdego. Nie każdy winien je odnieść personalnie, ale jednostka, która uśmiecha się pod nosem, bo wie że to nie o niej określenia pokroju „idioto”, wie o tym zapewne. I wie, że postscriptum jest tu całkowicie zbędne dla inteligentnej masy…

bezdźwięczne „d”

Jeśli znów nie oprawiam swojego myślenia w zbytnią wiarę w ludzkość, to z całą pewnością nawet dla największego abnegata kina, filmu, czy o zgrozo w ogóle kultury jakiejkolwiek, jednostka o nazwie Quentino Tarantino coś mówi. To ten od kręcenia jakiś filmów, tak?

Koleś pochodzi z Ameryki z Tennesee. Z całą pewnością jego filmy porywają człowieka od początku i obrazem wpuszcza nas do danej historii. Historii, która jest znacznie ambitniejsza od pracy dziwek. To ten typ swoistego egocentryka, który rozpala każdy nasz neuron, porusza i wali widza, by się wreszcie obudził z tej ścieżki z klapkami na oczach. Dzięki pełnej fascynacji kinem, Tarantino nie marnuje czasu widza. Mistrzostwo obrazu stworzonego z brutalności, gry i dialogów aktorów, które doprowadzają widza do intelektualnego orgazmu.

Dla zwykłego przechodnia w myśleniu, to po prostu kolejny western, gdzie jakiś czarnuch zapieprza sobie po Ameryce na koniu (a może to Afryka?) i gada z niejakim Shultz’em o jakimś łapaniu kogoś tam. Chyba za kasę. Mega beznamiętny opis filmu, robiący jednocześnie gwałt na twórczości Quentin’a.

Bezdźwięczne d, inteligencja, przebiegłość, krew, swoista przyjaźń. Rzeczy, które są mniej lub bardziej pokazane bezpośrednio w Django. Inspirująca ekranizacja ludzi, którzy żyją, bo mają w tym cel. Nawet jak się przez przypadek znaleźli na Ziemi, to szybko ogarnęli się o co w tym wszystkim cholera chodzi i zaczęli żyć, a nie robić tylko pozory „bezorgazmowo” oddychając. Ukazanie przez niecałe 3h życia w realistycznej kolorystyce. Nie ma u niego banalnego przesłania przez, białego który ma kasę i  jego czarnego sługę. Pokazuje, że każdy jest człowiekiem i niezależnie od rasy, może być równie wartościowy. Łamie wszelkie zasady. Jawnie pokazuje swoją niezgodę na pewne niby realia. Z przymrużeniem oka można porównać go do Polskiego Gombrowicza, co jednakże nie oddaje w całości charakteru jego filmów, ani nie jest opisem słów Witolda.

Od pierwszych scen zaczyna się zabijanie. Nie jest to typowa strzelanina w lesie, gdzie wygrywa ten co ma sprawniejszą broń. Jasne jest dla nas, że ten biały koleś, z kiwającym się zębem nie jest od tak po prostu, że coś ma do zrobienia. Mimo, że jak się potem okazuje, podąża za kasą, to i tak jest wielki w swej inteligencji. Wie co robi i mimo, że wydaje nam się jego zachowanie spontaniczne, to wszystkie ruchy ma przemyślane, do tego stopnia, że dla niego normą jest przejazd na koniu w towarzystwie czarnoskórego, przez zakompleksione miasteczko z szeryfem na czele. Django zaś to facet honoru. Wie co jest dla niego ważne, a raczej kto i właśnie tu Tarantino ukazał miłość, której wcale nie jest potrzebna pseudo romantyczna kolejna bajeczka do wyrzygania. Korzysta z okazji do odzyskania Broomhildy i pozostaje wierny swym przekonaniom. Nie ma żadnych zahamowań, by odpłacić się ludziom dającym ujmę człowieczeństwu. Właśnie te rzeczy tworzą nam wyrazistą postać, koło której nie da się przejść obojętnie. Facet z jajami, o którego niejeden mógłby się uczyć…

Po prostu kolejna filmowa ekranizacja must have, w świecie pozbawionym jakichkolwiek musthave’owych przykazań.

schematy burzone przez indywidualistów

Nie od dziś wiadome jest, że społeczeństwo przepełnione jest szarej masy, która jest zakompleksiona do szpiku kości. Takie swoiste zbiorowisko indywidualistów, nie różniących się niczym od innych. Indywidualista popularny, aż ciśnie się na usta. Spojrzysz nie tak, a oni już z oburzeniem spojrzą na ciebie krzycząc „jakim prawem?” Prawem wolności myślenia i możliwości posiadania własnych poglądów.

A  żeby tego było mało, popularnych indywidualistów kłamców. Mówią, że chcą prawdy, ale można tylko mówić pewne słowa. Chcą tolerancji, ale homoseksualizm to zboczenie. Chcą myśleć, ale jakiś czas temu zapomnieli, co to jest i nie dążą by przywrócić. W sumie bo i po co, skoro mass media podają najwłaściwszy tok rozumowania.

Chyba nie tylko ja odnoszę wrażenie, że większość społeczeństwa, na myśl o odrębnej jednostce, myśli mniej więcej w kategoriach nie wolno być innym! Myślenie takowe sprowadza się do klapek na oczach i myśleniem w stylu: „Bądź sobie indywidualistą, proszę bardzo, pod warunkiem, że swoim zachowaniem nie będziesz odstawał od normy, a twe słowa wypowiadane, będą normalne” [normalne czytaj, pozbawione jakiejkolwiek głębi, namiętności]…

Większość ludzi boi się mieć własny światopogląd, boi się konfrontacji z rzeczywistością, która zniszczy jednym argumentem daną ideę. Wypiera się coraz bardziej samodoskonalenie się, nie ma kasy na nauce szkolnej, nie robiącej coraz mocniej wody z mózgu. Chce się, by każdy był taki sam, bo łatwiej sterować takim tłumem debili (z perspektywy rządu). Chce się, by każdy był taki sam, bo nic nas nie zaskoczy, nie wprowadzi nas w zakłopotanie… Dąży się, z całkowitą aprobatą społeczeństwa, do schematów must – have, którym każdy ma się grzecznie podporządkować, niczym strona uległa w bdsm.

Cholera jasna! Człowieku! Kimkolwiek jesteś, gdziekolwiek mieszkasz, cokolwiek lubisz –  bądź sobą, bo to zajebista cecha. Nie wiesz? Dopytuj. Bądź mniejszym Gombrowiczem, kwestionującym nie-do-zakwestionowania sprawy. Nie podoba się Ci życie? Napij się kawy i zmień je. Nie zgadzasz się z czymś? Dyskutuj. Ktoś ewidentnie nie jest kompatybilny z Tobą i wkurza Cię samym oddychaniem? Pożegnaj go, nie zważając na sentymenty. To chore, by ktoś (lub co gorsza, jakieś nieożywione schematy stworzone przez zakompleksione jednostki) rządził Twoim życiem. On ze swoim ma prawo robić co chce, z Twoim nic (a przynajmniej teoretycznie, bo dajesz się manipulować, bo pozbawiono Cię kiedyś impulsu myślenia)…

Nie warto marnować czas na coś, co nie odzwierciedla nas.
„Kimkolwiek jesteś. Skądkolwiek pochodzisz. Dziś stoisz na progu wieczności”.

egoistyczny świat

Każdy ma pewien zarys jednostki, gdy pojawia się sformułowanie egoistyczny. Bez wątpienia większość społeczeństwa, a z pewnością cała szarówka, pojmuje egoizm jako coś złego. Jako niewłaściwą cechę, której trzeba się wyzbyć u siebie i ganić u innych. Nie chcą mieć z egoistą nic do czynienia.

Względem definicji rodem z onet.pl egoizm (z łacińskiego ego – ja), to postawa życiowa polegająca na kierowaniu się w postępowaniu tylko własnym dobrem i interesem. Zagłębiając się mocniej w dwa sformułowania [własne dobro, własny interes], widzimy jak się ze sobą one cholernie wiążą. Z przymrużeniem oka, są sobie one nawet równoważne. Własny interes to postępowanie nasze, tak by wyszło to nam na dobre, by być szczęśliwym; natomiast własne dobro wynika z własnego interesu, czyli są to postępowania szeroko pojęte, które w końcowym efekcie (jak nie całym postępowaniu) wychodzą na dobra danej jednostce, mają zrobić danej osobie dobrze psychicznie. Chyba co do tego nikt nie ma jakichkolwiek wątpliwości? Europejskim odkryciem Ameryki to to jeszcze nie jest, tak, a jak na razie tylko pseudo naukowym pieprzeniem.

Wymyślając temat, który w końcowym efekcie wyszedł w postaci egoistycznego świata, chciałam nakreślić, po jaką cholerę zajmuję się egoizmem? Chciałam już od samego tytułu pokazać, że cały świat jest pieprzonym egoistą, czytaj Ty też nim jesteś. Gówno warte są tu zdania, które mówią o tym, jakim prawem można więc nazwać egoistą człowieka, który jest dobry, pomaga, wpłaca na fundacje kasę i w ogóle jest cholernie przykładnym obywatelem? Tak, on też. Jest on, aż przesadnie empatyczną jednostką, bo uważa że tak powinno się żyć, miałby wyrzuty sumienia gdyby nie pomógł potrzebującemu i cholera jasna! Czuje w sobie potrzebę takiego życia, bo mu jest tak dobrze! Dla własnego egoistycznego interesu, pomaga innym. Przykładem tutaj (a bez problemu dałoby się je mnożyć, do każdego typu charakteru, do każdego zachowania) może być chociażby, jakże święta Matka Teresa. Pomagając innym, oczekiwała zbawienia w „drugim życiu”. Ktoś kiedyś powiedział, by pomagać innym, a w efekcie dostanie niby od niego życie wieczne i ona właśnie tego chciała, więc dla własnego interesy pomagała innym. Rezultat? Matka Teresa byłe egoistką.

Jedyne co różni zdefiniowanych egoistów, od „nie egoistów”, to tylko poziom niejako tego zapatrzenia w siebie. Ludzie wszystko co robię, robią tak by to im było dobrze. Nawet ci, co są słabi psychicznie, przez co są podatni na gadaninę innych i postępują tak jak aktualnie ogół, czy ktoś mu nakaże, też jest egoistą – boi się wychylić i pokazać własne zdanie, więc by było mu lepiej, daje się prowadzić niejako innym. Nie chce by go skrytykowano, by kazano podać mu swoiste argumenty, których nie umiałby podać, więc milczy i robi jak inni, by nie zostać ośmieszonym w oczach innych.

Każdy z nas jest chociażby w minimalnym procencie niejako szelmowskich charakterem. Ma w sobie tą fascynującą cząstkę, która jest przebiegła, dzięki czemu postępujemy tylko i wyłącznie dla dobra naszego interesu, dla naszego dobra psychicznego…

 

Idą sobie dwaj górale. Nagle jeden mówi do drugiego:
-Ty. idziemy już tak i idziemy. Może byśmy jakoś urozmaicili ten czas?
Tamten się zgodził i zaczęli sobie opowiadać dowcipy. W pewnym momencie ich zasoby humorystyczne się skończyły i znów nastała cisza i nuda.
-A zjadłbyś Ty gówno?
-za 1000zł zjodłbym
Zjadł, a tamten dał mu kasę. I znów nastała wędrówka, aż ten drugi (od gówna) powiedział:
-A Ty zjodłbyś gówno za 1000?
-Zjodłbym
Pierwszy zjadł, a drugi dał mu kasę… 
Wniosek jest taki, że  człowiek patrzy na własny interes, chce najmniejszym kosztem zdobyć jak najwięcej, a w rezultacie dostaje gówno 

dzieciak w ciele faceta

Faceci dojrzewają do 5 roku życia, a potem to już tylko rosną, a laski zawsze mają rację, bo mają cycki!

No nic tylko strzelić sobie w łeb, ewentualnie nafaszerować się prochami i błagać o brak rzygania. Skoro dzieciak w ciele faceta, to uniewinniać wszystkich pedofilii płci damskiej. Przecież fakt, czy się pieprzymy z rozwiniętymi cechami płciowymi, czy niezbyt rozwiniętymi, to nie ma znaczenia dla ogółu. Jedni wolą bdsm, inni dziewice. Ot, taki niewinny fetysz.

Jak często słyszy się teksty lasek odnośnie facetów, że to niedorozwinięte dzieciaki, które do końca swych dni potrzebują opieki? Aż nazbyt często. Nie no, litości. Już się pogodziłam (czytaj: staram się nie zwracać uwagi i przymykać oko) z brakiem myślenia w szarej masie, ale tu moje neurony ewidentnie chcą popełnić samobójstwo, słysząc coś takiego. Znaczyłoby to nic innego, jak fakt, że kobiety chcą być zawsze i wszędzie opiekuńczymi matkami, mają nie małe zapędy pedofilskie i wszelkie kłótnie z serii „Ty mnie nigdy nie słuchasz!” byłyby bezpodstawne, przy takim obrocie spraw. Większość rzekomej płci pięknej zapewne chce mi odebrać prawo nazywania siebie kobietą, ale cholera jasna. Taka jest prawda. Małe dzieci nie potrafią słuchać, a skoro ty kobieto uważasz, że wszyscy faceci to dzieci, to przestań gadać 24/7, tylko dawaj krótkie i rzeczowe komendy, od czasu do czasu rozstawiając nogi lub kucając przed nim. Każdy będzie spełniony. Jeśli jednak nie chcesz być matką, nie uważasz się za pedofila i nie robisz takowych kłótni, ale wciąż uważasz że faceci to rozwinięte fizycznie bachory, to gratuluję idiotyzmu. W każdym z nas jest cząstka, chociażby minimalna, tej dziecięcej fantazji. Lubimy szybkie samochody, kochamy adrenalinę motocyklu, czy inne dodatki. Po prostu kochamy się bawić materialnością. Jedyny punt zmieniony od tamtych czasów, to ich cena i wielkość. Cała filozofia. Facet może i ma nawrót niekiedy dziecięcej fantazji, w świecie korporacji, ale nie zapominaj, że laski też. Gdyby faceci serio tylko rozwijali się do 5 roku życia, znaczyłoby to, że nie pociąga nas inteligencja, męskość i wszelkie inne aspekty też porzucamy, które doprowadzają nas do stania sutków.

A co z argumentem „mam rację, bo mam cycki”? Cały paradygmat jego jest debilny, toteż taki argument na starcie idzie do zagazowania. Nie wiem jaki facet godzi się na przegraną w dyskusji, tylko dlatego, że usłyszał podobny argument. Koleś, współczuję Ci braku pewności siebie, jeśli tak postępujesz, a może i nawet braku honoru. Jeśli jesteś z nią tylko dlatego, że jest dobra w łóżku, to wybacz, ale to świadczy o braku odwagi, a może nawet i honoru u Ciebie. Dla mnie dyskusja, w której obie strony mają inne zdania, to wojna na argumenty, co wiąże się z inteligencją również. Wszelkie argumenty, które mają podparcie logiczne są dopuszczalne, ale błagam. Jeśli wyjeżdżasz  facetowi z „bo mam cycki”, to nie licz, że będzie oczekiwał od Ciebie rozmowy po seksie. Facet poza spełnieniem seksualnym, chce też orgazmu intelektualnego, a takimi tekstami mu go nie zapewnisz, toteż nie zapewnisz życia sobie z nim. To ta sama zasada, jakby Ci koleś powiedział „zamknij się, bo mam dużego fiuta, którego wielbisz mieć w sobie”…

Dlatego, niezależnie od jakiej płci jesteś, nie daj sobie nigdy wmówić, że tylko faceci to dzieci, toż to każdy żyje jakoś w świecie fantazji, ani że cycki w argumentacji muszą wygrać, bo jak pozwala się na coś takiego, to świadczy to o twojej małości (a lesbijki mają przesrane)…

 

PS: Justamadman – proszę te Twoje wielkie litery

przereklamowane bycie miłym

dużo ludzi ostatnio chce być „miłym człowiekiem”. jak mniemam cała ta bajka zaczęła się w prahistorii człowieka, gdy zaczęto zdradzać i przez cholerne chore relacje, jedna strona ukrywała fakt ten przez swym jakże wielbionym życiowym partnerem. zaczęto wtedy grywać role, pokazywać niekoniecznie swoje oblicze i pieprzyć się na potęgę mówiąc, że uprawia się tylko błogosławiony od wieków małżeński sex. brnąc dalej w bagno kłamstwa człek się łudzi, że jak nie ma urody, to przecież uprzejmością załatwi sobie wszystko co będzie chciał u ludzi. najwyżej przecież można przelecieć się na biurku prezesa. ale broń mistyczny Boże, żeby z prezesem we własne osobie! przecież trzeba być zawsze cholerną cnotką, tudzież maminsynkiem, która nawet papierosa nie zapali. nawet jak po godzinach na 5″ idzie do kibla z nieznajomym. przecież czego oczy nie widzą, temu „sercu” nie żal, więc można mieć opinię poukładanej osoby, wciągając kreskę wieczorem.

mało kto dziś niestety ma odwagę być osobą, a co za tym idzie, wszelakie normy społeczne wyspecjalizowały, że większość chce być miłą jednostką. tak by przez każdego być lubianym, by uprzejmość waliła od niego na kilometr i każdy wiedział, że zawsze można na niego liczyć. nie zważa taka jednostka na duże prawdopodobieństwo bycia najnormalniej w świecie wyruchanym przez innych. przez tych, którzy mają śmiałość mieć i wyjawiać swoje zdanie. przez tych którzy nie boją się pojechać w lewo, niż w prawo skręcić na nową autostradę dofinansowaną z funduszy EU. przez tych do których cholera należy świat, bo wiedzą czego chcą i dąż do tego.

niby coś w mojej podświadomości podpowiada mi, że w czasach „mody”  jest właśnie przereklamowane bycie miłym, chociaż patrząc logicznie na to, jakie społeczeństwo mamy w XXI wieku to chyba właśnie okrzyczane jest dziś bycie sobą. zatraca się inteligencje na rzecz 50 twarzy Gray’a własne wartości na rzecz zgonowania przed kumplami, myślenie na rzecz social mediów itd…. ludzie w większości idą z tłumem, bo boją się odrzucenia. nie chcą się przeciwstawiać, bo tak łatwiej. bo to mniej wysiłku intelektualnego kosztuje. bo tego chcą myślące jednostki dla własnych korzyści, a ty szara jednostko boisz się trój literowego słowa NIE. nie ukrywajmy. ci co coś osiągają w życiu więcej, niż kasę od święta na carlo rossi, to jednostki które patrzą przede wszystkim na siebie, wiedzą czego chcą i nie boją się pokazać własnego myślenia. ba! one nawet potrafią przeprosić jak coś spieprzą, ale nie żałują, bo to była ich własne decyzja. i gdzie te hasła hipsterów bądź sobą? może i są, ale dają one dupy u większości w zrównaniu z rzeczywistością. a przecież miało być tak kolorowo i zajebiście. przecież świat miał należeć do mnie. ano droga istoto, która zapomniała myślenia, to wszystko jest na wyciągnięcie ręki nie do pilota, ale do Ciorana…

bo właśnie podstawą człowieka jest myślenie, więc nie dziwmy się, że ci co serio robią coś w życiu, przy wytycznych z kim chcą się pieprzyć, mówią o ekstazie wynikającej z dobrego sexu, z dialogiem ambitniejszym „to ty czy ja na górze?”, gdy kiedyś to było bardziej logiczne chyba…

teraz, gdy już nauczyliśmy się latać w powietrzu jak ptaki, pływać pod wodą jak ryby, brakuje nam tylko jednego: nauczyć się żyć na ziemi jak ludzie

 

paradygmat istnienia

wokół czego kręci się świat? ten dzisiejszy, wczorajszy dzień? wokół kasy? może? korporacji? logiczne następstwo kasy. szczęścia? poniekąd. ale jak w tytule, co jest podstawą uniwersalną, każdej jednostki? o czym każdy chce wiedzieć? chce praktykować? rozmawiać? w gruncie rzeczy ani o kasie, ani o szczęściu bezpośrednio, ani niczym, czego można dowiedzieć się w szkole (no dobra, chyba że w szkole burdelu, o ile takowa istnieje w ogóle).
bo jeśli nie wiesz o co chodzi, to chodzi o sex…

temat wydawałby się banalny, w końcu w gruncie rzeczy, mówiąc cholernie ogólnikowo, chodzi tu o wchodzenie i wychodzenie, tak. czasem może i jakieś odgłosy wibracji rozchodzące się z dołu. a jak człek się zapyta coś o stereotypach, to niebyt mamy jakieś skojarzenia w tym temacie. a w końcu masturbacja, to też swoisty sex.
przyjęło się niewiadome czemu, że kobieta się zabawiająca to kobieta wyzwolona, znająca swoje potrzeby itd., a facet to jakiś niewyżyty seksualnie stwór. albo, że laski w ogóle się same nie zabawiają. no błagam, litości. czy serio mistyczny czytelniku też tak uważasz? że tylko niektórym wolno, a w ogóle to się o tym nie mówi?

właśnie takie myślenie, taki sposób patrzenia na to, jest to niejako scheda po wcześniejszych epokach. a w połączeniu z działaniem każdy wie, że wszyscy wiedzą, ale nikt nie może powiedzieć, że wie, mamy wprost absurdalny punkt kulminacyjny, nawet w dzisiejszych czasach. serio, jestem jakoś zrozumieć, że w starożytności, przez wszelakie dalsze epoki, było to uznawane za dewiację. mniej, ale na granicy mojego rozumienia, jest fakt, że niektóre religie to potępiały, czy potępiają. ale gdzie jest logiczność, w nielogicznym jestestwie pogoni za wolnością i epoką pozbawioną, jakby się zdawało jakiejkolwiek pruderii, gdzie masturbacja, to wciąż dla większości temat cholernego tabu?

aż ciśnie się na usta nienamacalna substancja, w postaci słów „sex owszem, masturbacja bynajmniej”. nie ogarniam tego „tabu” serio. jak Logo24 pisze, normalny facet widząc swoją kobietę na samozabawianiu się, czuje się podniecony. to dla czego do cholery, baby to ukrywają? czego się wstydzą? tego, że lubią jak jest im dobrze? wstydzą się swojego ciała? to sex w sumie też odpada, no chyba że w konwencji bdsm’u non stop, 24h na dobę, 7dni w tygodniu.

kończąc, ale z całą świadomością nie reasumując, wiem że Paradygmat Istnienia ma dużo mniej lub bardziej retorycznych pytań, ale załóżmy po prostu, że czasem pojawiać się będą posty na własne zdanie czytelnika. bez moich jasnych i klarownych odpowiedzi i stanowisk. jasne jest, że bez problemu ogarnie się pewnie moje stanowisko, ale nie będzie ono tak rozbudowane, jak w „tradycyjnych” postach.

 

zabójcza psychika

tak jak obiecywałam parę postów niżej, dziś będzie o postaci znanej nawet osobom, które są ignorantami historycznymi (chyba, że jest się skończonym idiotą). o osobie, gdzie trudno o pozytywną opinię na jej temat. o psychice, która może jednocześnie fascynować i przerażać. o jednostce, na wspomnienie której niektórym stoją wszelkie włosy. a precyzując, o psychice niejako Adolfa Hitlera…

zaczynając od niezbyt psychologicznych informacji, znany na cały świat zapewne Führer, uwielbiał i w sumie niejako prowadził nocne życie. wstawał koło 10, chwila na powietrzu samemu, lub jak miał ktoś nagłą sprawę, to na obgadanie tego, a granice 11-12 zarezerwowane były na kawę. potem rzecz jasna wszelakie sprawy taktyki, a jak już wszyscy zaczęli zajmować się sobą, zamykał się w swoim pokoju do godzin nocnych. tak zorganizowany plan dnia perfekcjonisty przewidywał około 2 w nocy obiad i kładł się spać, mniej więcej o 4…

a może ważne jest miejsce urodzenia? zapewne wpływu kulturowe kształtują każdego z nas. co może być niezwykłego w mieście Braunau am Inn (teraz pisząc nazwę tej miejscowości, zobaczyłam w pierwszych 5 literach nazwisko jego partnerki, ale to pewnie moja z deka nadinterpretacja)? otóż na pewno fascynujący może być dla co poniektórych fakt, że właśnie tam narodził się przywódca III Rzeszy. ale co nam po mieście. drugorzędna sprawa, przynajmniej dla mnie, przynajmniej na te potrzeb. o wiele bardziej intrygująca jest psychika Hitlera.

każdy, kto ma chociaż podstawowe pojęcia na temat, psychologii, co człowiekiem kieruje, mniej lub bardziej namacalnego, wie jak ważne są przeżycia za młodu. jak silnie oddziaływują one, na kształtowanie naszej osobowości, charakteru, zachowań… portret, niejako psychologiczny Adolfa, jest znacznie bardziej wciągający, niż mogłoby się to zdawać, patrząc pośpiesznie na to.
niewątpliwie nie mały wpływ tutaj odegrał ojciec jego, jeśli można tak w ogóle nazwać kogoś, kto na własnego syna gwizdał jak na psa, by przyszedł do niego. pomijam tutaj w ogóle tutaj fakt, że nieraz zaznał dobitnie na swym ciele Hitler ręki czy pasa jego. miał niby kochającą matkę, jednakże ona również jak cholera bała się Aloisa, więc nic tu po niej. większych sukcesów naukowych nie odnosił, matury nie napisał, a o nauczycielach również nie miał zbyt optymistycznego mniemania. kochał malarstwo, jemu chciał poświęcić swe dorosłe życie, ale nic mu nie pomagało. ani ojciec, który nie dopuszczał myśli takowej, ani ASP, które stwierdziło, że kompletnie nie umie rysować postaci ludzkich, czego wymagali. że w jego wypadku, to co najwyżej architektura…

czynniki jego życia, wpłynęły niejako tak na jego psychikę, że cierpiał on na chorobę Parkinsona. jego sztywność mięśni, powolny niedowład lewej ręki, ślinotok, dość energiczne przemawianie do tłumu. jego postawa i to jak mówił, mogłoby skłaniać nas do tego, by zaszufladkować tą postać do pięknego typa ekstrawertyka. jednak są parę opinii, pod którymi się podpisuję, że był to wbrew pozorom przykład introwertyka. dlaczego? z prostej przyczyny. nie ulega najmniejszej wątpliwości, że mówił ekspresyjnie o zagładzie Żydów. temu nie zamierzam zaprzeczać. jednak to wszystko, co on robił i jak się zachowywał przed tłumem, to była do perfekcji obmyślona gra perfekcjonisty. nie ukazywał swych emocji on. swoich prwytanych przemyśleń też niezbyt. to co mogliśmy się dowiedzieć od niego, to były jego plany, ale jakby nie patrzeć zawodowe. nikt mu nie mógł najechać w żaden sposób na prywatne odczucia bo ich nie znał. nic nie robił spontanicznie, wszystko musiał bardzo dokładnie przemyśleć i wybrać opcję najbardziej rozsądną, tą co będzie najlepsza dla jego wizerunku. jasno już nam to pokazuje, że nie mógł być to ekstrawertyk, który często działa pod wpływem jakiegoś impulsu. potrafi zapomnieć o pewnych regułach i zrobić coś co pomyślał, bez przemyślenia tego. dla Hitlera takowe postępowanie byłoby karygodne!

ze względu na swoje przeżycia wcześniejsze, nie chciał on w żaden sposób dotykać sowich emocji. bał się ich, nie wiedział jak sobie z nimi radzić, toteż właśnie jego mechanizmem obronnym, była taka a nie inna gra. ukrywał przed wszystkimi, może nawet i przed samym sobą, bo obawiał się jak cholera, co może wyjść z ujawnienia tych emocji. nie chciał zastanawiać się nad nimi, myśleć jakby tu się zachować w ich obliczu, więc wybrał niejako życiowe aktorstwo i tak to sobie zaplanował. jak pisałam, obmyślał każdy, nawet najmniejszy ruch, ale nigdy światu nie pokazał swego prawdziwego oblicza. zapewne nawet przed samym sobą, czy Braun tego nie zrobił, tylko zawsze w jakimś stopniu ta gra mu towarzyszyła i nigdy się nie gubiła. tam gdzie był on, gdzie było jego postępowanie, było i jego perfekcyjnie obmyślane działanie.

nie będę tutaj dłużej się rozwodzić nt jego psychiki. jak funkcjonował. co wpływało, a przede wszystkim z jakim skutkiem wpływało na Hitlera, bo z tego co się przeświadczyłam mało kto jest równie zafascynowany tą postacią historyczną, dlatego też nie będę tutaj zanudzać Ciebie, jeśli mistyczny „ty” w ogóle istniejesz. mało kto w ogóle chce o nim czytać, jeśli słowa nie zaczynają się, że był on pieprzonym zbrodniarzem…

 

PS: i zaznaczam. liczę, że jasne jest fakt, że w żaden sposób nie mam w zamiarze szerzenia nazistowskich ideologii, tylko ukazania człowieczej strony Hitlera. nie chcę go rozgrzeszać z tego co zrobił, tylko pokazać chociaż w niewielkim procencie, dlaczego tak postąpił. jaką miał psychikę i jak ona wpłynęła na jego działanie. liczę, że rozumiesz, że nawet o Hitlerze można mówić dość pozytywnie, a co najmniej neutralnie, aniżeli wciąż słuchać/czytać/mówić, jak to karygodnie on postąpił…